Mais um prémio de poesia para Amadeu Baptista

O nosso querido amigo Amadeu Baptista, que vinha e de lançar em setembro três novos livros (O Bosque Cintilante, Sobre as Imagens e Poemas de Caravaggio), e que recentemente fora galardoado com o Prémio Literário Edmundo Bettencourt – Cidade do Funchal, pelo original Os Selos da Lituânia e o Prémio Espiral Maior (Galiza/Espanha), pelo original Açougue, venceu agora o Prémio Literário Oliva Guerra– Sintra 2008 com Doze Cantos do Mundo. A distinção mereceu a unanimidade do júri, que analisou 83 originais concorrentes. O júri integrou os escritores Liberto Cruz, em representação da Associação Portuguesa de Críticos Literários, José Correia Tavares, em representação da Associação Portuguesa de Escritores e Ricardo António Alves, em representação da Câmara Municipal de Sintra. O Prémio Literário Oliva Guerra é anualmente patrocinado pela Câmara Municipal de Sintra e consiste, além da publicação em livro da obra vencedora, no montante de 5.000 euros. A entrega do prémio ocorrerá em data a anunciar pela autarquia de Sintra.

PAINEL PARA ROSALÍA DE CASTRO

É um frio tremendo. A água gela nas torneiras, a solidão cresce com uma unha, uma sombra atrai todas as camisas de silêncio, arde, é uma noite encerrando os perigos da perdição, os ferros agudíssimos do silêncio.

É um frio tremendo. Perde-se o caminho de casa, a luz extingue-se, pergunta-se pelo sangue e o sangue não responde, o sangue perde-se aos borbotões na vida, não há caminho, não há regresso, a sereia canta no denso nevoeiro, mas não há esperança, a tempestade é o único lugar, o único lençol, a voz velocíssima entregando-nos sem rendição, entregando-nos.

Como uma agulha fecha-nos os lábios, ata-nos as mãos, como uma agulha de silêncio, feroz, terrível, cose-nos contra as paredes e os olhos saltam, saltam, é um frio tremendo onde tudo arde, arde antiquíssimo, flecha no coração, solidão descendo o braço, descendo devagar, espraiando-se na terrível superfície do silêncio.

Amadeu Baptista

De Rosalírica – Homenaxe de 27 Poetas Portugueses a Rosalía de Castro (1985)

Share

Unha semana entre discos, libros e cinema

Poucas semanas vivimos tan gratamente atarefados como a pasada. Tivemos pola Coruña o Gran Can para gravar e coordinar o disco que tantos agardan do A Coruña Son 2008, en que será incluída unha versión en galego de La misteriosa, esa sublime canción sobre os pescadores galegos que Tati Mancebo e máis eu tivemos o atrevemento de traducir. Puidemos tamén saudar o Tonhito de Poi, orgulloso da colaboración de Auserón facéndolle voces na súa peza, unha maravilla de arte e sentimento que logo poderá ser desfrutada xunto coas outras do Certame.

Gozamos tamén da conversa elegante e mesurada de Catherine François, unha escritora que nos presenteou cunha narrativa que non poderemos esquecer e da que inevitabelmente haberemos de falar con admiración neste blogue.

E, paralelamente, decorría a I Mostra de Ciencia e Cinema 2008, na que o compañeiro Martin Pawley tiña tanto a ver e na que o noso común cánido amigo cumpría a conciencia como xurado.

Polo camiño gravamos uns minutos da promoción na Fnac do mestre cantor relativa ás súas cancións coa Original Jazz Orquestra do Taller de Músics de Barcelona, nos que aproveita para expresar o seu convencemento sobre a existencia inequívoca na Galiza dunha vaga creativa moi relevante no ámbito da canción popular.

[kml_flashembed movie=”http://es.youtube.com/v/4l0cIbAZgtw” width=”320″ height=”240″ wmode=”transparent” /]

Share

“Sentes a mutação do corpo…”, um poema de Ramiro Torres

Ao Pedro Casteleiro, no início da Vida.

Sentes a mutação do corpo Em estrela munidora, anterior Ao nome que te cai por fora, Incapaz de conter a irrupção Do teu habitar na realidade Desbordada, acostumando Ainda os olhos ao que deixam De não ver. Aqui, longe.

Ramiro Torres (outubro de 2008)

Share

Parabéns para Agustín Fernández Paz!

Vimos de celebrar a noticia que o amigo Martin Pawley nos comunica, e que xa consta en nota de prensa do Ministerio de Cultura: “Agustín Fernández Paz, Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil – La obra galardonada es O único que queda é o amor“.

Referenciamos aquí os posts dedicados a este autor e á obra galardoada n’ O levantador de minas:Agustín Fernández Paz: entrevista e avance editorial; I Xornadas Virtuais de Literatura da AELG; O único que queda é o amor, de Agustín Fernández Paz; Presentación d’ O único que queda é o amor, de Agustín Fernández Paz.

E lembramos o vaticinio que a visionaria Tati Mancebo formulou sobre este libro: “Augurámoslle un grandísimo éxito a este libro, tanto de crítica como de vendas, o que significa, que haberá moitas, moitas persoas que gostarán das historias, que se sentirán identificadas, que compartirán sentimentos sen se coñeceren porque ao final, “na vida o único que queda é o amor”.

Os vídeos que realizamos na altura para este blogue foron os seguintes:

Lectura polo autor de Amor de agosto, do libro O único que queda é o amor:

Entrevista realizada por Tati Mancebo:

Entrevista realizada por Óscar Sánchez, con presentación por Laura González Garcés (directora da Biblioteca Nodal d’ A Coruña Miguel González Garcés) e Manuel Bragado (director de Edicións Xerais):

Recomendamos tamén a visualización dos vídeo-relatorios ofrecidos nas I Xornadas Virtuais de Literatura, organizadas pola AELG: Agustín Fernández Paz fala sobre os xérmolos das súas novelas; Ramón Nicolás fala sobre a obra de Agustín Fernández Paz.

Share

Abertura da nova biblioteca do Castrillón

[kml_flashembed movie=”http://es.youtube.com/v/LUZUfalgzg8″ width=”320″ height=”240″ wmode=”transparent” /]

O 11 de outubro, día triste para o mundo das letras galegas, estabamos de libresca celebración no bairro do Castrillón da Coruña: reabría, despois dunha reforma que a sitúa na máis elegante e práctica modernidade, a biblioteca municipal. Este que hoxe ofrecemos é o vídeo que realizamos através dos seus dous inmensos andares e maravilloso patio interior. O evento foi amenizado polos xenios do mimo e a acrobacia “Pista 4” e polos músicos faiscantes Begoña Rioboo e Xosé Liz, presentado por Isabel Risco e adubado coas palabras de Mercedes Queixas, María Inés Cuadrado, Yolanda Castaño e Xavier Alcalá, entre outros.

Share

O poemario de Eduardo Estévez virá á luz en Positivas

Aínda que a noticia xa leva unhas semanas no ar, non queremos deixar de constatar aquí que o poemario Construcións, de Eduardo Estévez, alvo circunstancial neste 2008 das coñecidas deficiencias na redacción das bases dos premios literarios así como no rigor dos procedementos dos xuris que ofician nos mesmos, vai ser publicado nas Edicións Positivas. Semella que algo ben positivo tirou o Eduardo deste asunto, unha vez que verá a súa obra publicada xunto da de Lois Pereiro, Allen Ginsberg ou Walt Whitman, entre moitos outros interesantes autores.

Enviamos nesta ocasión públicos parabéns tanto ao poeta canto ao editor, que polo que se ve cumpre con rigor o seu cometido de estar atento ao que merece ser publicado nun proxecto editorial con criterio propio e sentido da oportunidade.

Share

J. M. G. Le Clézio (1/3) : «L’écriture à la recherche de l’écriture»

“Il faut parler, avec sa bouche, avec ses mains, ses pieds et son ventre, pour devenir libres. Si on parle seulement avec les mots, on n’est pas libres.(…)

Parler : mais de l’autre côté du langage aussi, du côté de ceux qui le fabriquent. Chaque mot devra être retourné comme un gant, et vidé de sa substance.(…)On vous a donné les mots pour obéir, les mots pour asservir, les mots pour écrire des poèmes et des philosophies d’esclave. Il est temps d’armer les mots. Armez-les et lancez-les contre les murs. Peut-être qu’ils pourront aller jusque de l’autre côté. »

(Les Géants, Gallimard, 1973).

Como talvez outros lectores da miña xeración, o meu primeiro encontro coa escrita de J. M. G. Le Clézio (Niza, 1940) remonta á miña adolescencia, concretamente por un prefacio seu nunha edición de Les Chants de Maldoror de Lautréamont (Poésie/Gallimard, editado en 1973, se ben o estudo data de 1967). Le Clézio escribe: “Esta obra é única. Non hai nada comparábel na literatura. As semellanzas habería que buscalas moi lonxe, no caos da literatura oral (…). Na salmodia, no insulto, ou na oración.” E de seguido cita o fragmento dun canto Yoruba invocando o porco bravo. “O símbolo do grito conta a linguaxe-cárcere” insiste Le Clézio. Ainda está por vir un texto sobre Antonin Arthaud, pero ronda xa cerca. Xuntar, na mesma frase dun estudo crítico, salmo, insulto, e oración; acudir a mitoloxías ou tradicións orais extraeuropeas: aquí está o esbozo dunha obra inesperada. Máis adiante Le Clézio continúa nestes termos: “A historia da literatura debería ser a da vida humana. Os Chants de Maldoror serían, xa que logo, o primeiro texto, a cicatriz visíbel dese paso do universo mudo ao universo dotado da palabra.”

Share

Deixounos o poeta Ramiro Fonte

Esta tarde, cando estabamos de festa na inauguración da nova biblioteca municipal do bairro do Castrillón da Coruña, unha auténtica maravilla de espazos amplos e luz natural, cunha afluencia de público impensábel ao menos para min nun acto cultural sobre o libro, o Xavier Alcalá antes da súa intervención nos mostraba a mensaxe recibida no móvil: o pasamento do poeta Ramiro Fonte. Ante isto, e no contexto da infeliz noticia, a súa intervención foi destinada á lectura de dúas páxinas da recente triloxía As pontes no ceo do poeta da Ferrolterra.

Share

Como nos ven algúns desde fóra

Hoxe, en El País, Óscar Iglesias publica as opinións de varios críticos e escritores peninsulares sobre a literatura galega. Interesante, aínda que nada sorprendente. Todo parece indicar que está o caldo por facer, e que así non se pode aspirar a ter festeiros como na casa dos viciños.

Share