A suculenta programación de AchegArte

Vémonos na AchegArte!

Share

FICOD: obradoiro de autoedición

«Estou en FICOD en Madrid, a feira dos contidos dixitais que alberga a Feira do libro dixital edición cero. O primeiro evento ao que asisto é un obradoiro de autoedición impartido por Marta Bernal de Bubok. Somos arredor de 50 asistentes, dos cales hai 2 que teñen libro publicado en Bubok, servizo de publicación e impresión baixo demanda. Creo que só dous temos o portátil aberto.

A miña impresión cando lles botei unha ollada foi que era moderadamente simple subir e compoñer o libro, que as opcións de impresión eran suficientemente variadas pero o prezo parecérame excesivamente caro, sobre todo para tiraxes moi pequenas.

“O libro máis vendido de Bubok leva 600 exemplares”

Marta comeza destacando a usabilidade do servizo e a variedade de opcións para o produto final.

O perfil de autor pode asociarse a redes sociais. Os libros poden ser votados polos lectores. […]»

(Ler máis en Tati Mancebo)

Share

Do ventre da cóbrega, de Xavier Seoane

Presaxio en tres tempos

A citación de Beckett con que Seoane enceta o poemario dirixe a percepción do lector ao certo centro da ideoloxía textual: “Inclinado a confesar un tempo que agoniza”. É dicir, o propósito de mostrar poeticamente unha valorización da etapa histórico-social que nos toca vivir e que o poeta, sensíbel ao novo imaxinario cultural que nos cega (“Non queda / eternidade / por camiñar / onde as fontes do soño / foron cegadas”, p. 121), detecta e canta con amargura desde o desexo de xustiza e harmonía. Expresa isto mediante a vinculación de símbolos telúricos e espirituais tradicionais como se así pretendese mitoloxizar o presente, lembrándonos a aura protectora do inmutábel sacroprofano, nun ton bárdico ou druídico que lle serve para representar a nación deitada na decadencia. Intuímos aquí un outro xeito de Xavier Seoane de denunciar a falta de humanismo nesta etapa histórica, xa expresada polo autor desde as palestras públicas e os ensaios publicados. Ora ben, falar do presente cun estilo poético deste teor evita caer nas superficialidades das marismas socialrealistas abertamente políticas e penetrar noutras fonduras, talvez máis obscuras e se cadra por iso máis poderosas no longo prazo, como se se tratase de cargas de profundidade que nos atinxen para só estourar cando menos o esperamos. Existe, por tanto, neste poemario unha fundamental consciencia do social que se manifesta nun aberto compromiso co presente na denuncia: “Chegan tempos revoltos…” (p. 96). E a primeira profanación que descubrimos hoxe é unha cultura galega irremediabelmente danada, unha vez que a lingua secular é entendida como unha ferramenta prescindíbel. Porque unha cultura se torna estéril cando renuncia a crear coa súa propia lingua: “Pai, / todo está roto / no ventre da palabra” (p. 99). Mais este feito non só ten a ver coa sociolingüística ou coa política, como algúns queren ver, senón que implica un desarraigo histórico perceptíbel como carencia social, desunión que comporta a falta de lei consuetudinaria ou auténtico pacto social: “Esta é a lei / Este o anel / Esta a nada…” (p. 100). A serpe representa o inimigo ancestral, o mitolóxico axente do caos que conduce activamente á deshumanización, ou que nace pasivamente da ausencia de utopía no corazón dos homes. A utopía e os soños alimentan de enerxía positiva o presente, mais desaparecen se sobrevén o esquecemento daquilo que a Tradición conserva sobre as necesidades temporais da sociedade. Cultura é a arte de saber xerir as necesidades do día a día en dirección ao inmutábel; é aquilo que nos permite establecer un criterio sobre as decisións particulares; é, en definitiva, a posibilidade de valorizar aquilo que resulta eficiente en cada época para atinxir o ben estar social, respectando as necesidades perennes do individuo. Sen cultura no hai referentes, e a sociedade navega como un barco á deriva, ou, en mellor alegoría desta época de liberalismo atordoante, como un barco conducido por unha tripulación repleta de capitáns bébedos. Nestas e noutra fonduras nos baña O ventre da cóbrega, persistente na súa intención de inspirarnos unha reflexión rotunda sobre a humanidade que nos regala a cultura, como un traxe sempre adaptábel á nosa medida mais que abriga dos meteoritos imprevisíbeis da vida. Versos que mesturan os símbolos tradicionais e a liberdade expresiva do século precedente, describen o veneno que agarda tras os sorrisos das novas serpes.

Publicado en Grial, nº 183, 2009.

Share

Poesía & Ciencia

O 28 de outubro celebrouse no Teatro Rosalía de Castro un recital insólito. Participamos nel Marica Campo, Emma Couceiro, Estibaliz Espinosa, Manuel Rivas, Xavier Seoane e quen isto escribe. Presentou Lucía Aldao. Acompañou con música e cancións Guadi Galego, Guillermo Fernández e Xabier Díaz. Foi algo moi especial, segundo o sentir do público e os participantes. Para min foi inicialmente un reto proxectar a intervención a pensar en termos de ciencia e poesía, e ao tempo algo que viña ao fío do meu último libro. A proposta era recitar algo de outro autor e algo propio en que cohabitase nun mesmo tema a visión poética e a científica. A miña intervención constaba dos seguintes textos:

«Obrigado, Lucía. Boa noite, amigas e amigos.

Na miña intervención tentarei introducirvos no ambiente da fábrica. Ese lugar onde os mitos e os ancestrais oficios do metal conviven cos últimos avances da mecánica, da electrónica, da química e da informática.

Un espazo en que a ciencia pura se aplica ao vello metal aquecéndoo a 1300 graos, movéndoo a 80 Km/h, moldeándoo cunha precisión de décimas de milímetro para logo arrefecelo bruscamente procurando no contraste unha harmonía do duro e do brando.

Un espazo en que a ciencia pura se completa coas inmensurábeis impurezas das emocións diarias, das necesidades persoais e colectivas, é dicir, con toda a humanidade que unha máquina colosal precisa para existir.

De CASIMIRO DE BRITO (Algarve, 1938), A FÁBRICA (1976)

Ondas tumultuosas, a fábrica flutua, é um barco negro. Ondas em cólera, roucas, sangrentas, a fábrica flutua. É um barco negro, um pátio corrompido. Um barco medieval dentro da cidade.

Eis a fábrica, barcaça podre e velha -eis um porão obscuro, húmido como as entranhas de um réptil- eis a usura: tem argolas de ferro surdo, pó, ferrugem, que pendem na madeira podre de suas paredes, sombra e limite da morte submersa e anónima; tem fendas no íngreme chão onde se arrastam ossos e músculos, mínimos desejos, um grão de revolta -por onde já nem quase um invisível fio de esperança se movimenta com seus membros esfacelados, cronometrados pelo ritmo dos motores, pela grave engrenagem dos mecanismos inflexíveis da exploração.

A fábrica é um barco antigo arrastando-se por oceanos de suor e mais-valia. Um barco-túmulo dissolvendo o ar do tempo, a respiração. Um ritmo de si mesmo perdido, um lobo á deriva. Encostado à polícia, a leis caducas, ao medo plantado entre um homem e outro homem. Na fábrica porém ainda se respira: entre os motores e o silencio desta humanidade a luz ainda se desenvolve, a revolta.

De ALFREDO FERREIRO, FRAGUA (do libro Metal central, 2009).

No vapor do aceiro que por todo se estende ascenden as almas de escuálidos paxaros. Naceron nas maos sudorosas do entardecer, cando unha cadea de corazóns atinxía unha calor volcánica. Cando o espazo ardía na lareira dos sentidos. Era a festa dos gritos, a roda dos pés ardentes sobre a prancha cincada das horas: unha febre que a noite non conseguía enmudecer.

A vida neste lugar ten as súas regras, gobérnase pola combinación de engrenaxes e fantasmas. Son forzas contrarias trenzadas polo acaso, unha singular e perversa protuberancia do mundo que só en catividade se reproduce.

SIMBIOSE (do libro Metal central, 2009).

Hai moito máis que as tripas do animal autodevorándose. O cubil do monstro é un lugar de encontro.

No seu ventre Xonás traballa cada xornada para logo retornar no milagro incesante. Atónitos visitantes reparan en hostes de mecánicos con pinturas de guerra, á espreita, a limparen ferramentas camuflados nas sombras da máquinas.

A besta é inmensa, e exixe de nós intercambios de calor, suor e aceites. Todos semellamos parasitos seus, convidados a quen ofrece bebermos o noso sangue.

Ela precísanos: o ferro, como a pedra, troca dureza por calor. Mais o amor é o único circuíto cerrado de enerxía.»

Share

Presentación do nº 7 da revista Galegos na Fundación Luís Seoane

Share

Unha peregrinación literaria

Resulta unha actividade atea a miña ultimamente, e no entanto carregada de experiencia espiritual. Teño o privilexio de estar a percorrer os santuarios literarios dun importante número de escritoras e escritores galegos: responden desde a súa casa, desde a rúa e sempre desde o corazón as miñas preguntas sobre a emotividade que os acompaña desde os inicios da súa relación coa escrita. Por que escribir para todos, por que esforzarse en expresar o propio, por que reflexionar sobre a vida dun modo colectivo e individual ao mesmo tempo? Será que neses actos de emisión e recepción sentimos unha fusión do individual e do plural?

Hoxe vou entrevistar alguén que me cuestionou de partida a actividade: “Por que queres gravarme? Non é máis importante un escritor que un carpinteiro!”. Desde logo que non. Un proxecto que retratase a parte máis profunda dos carpinteiros non chegaría menos lonxe.

Share

VI Simposio «O libro e a lectura»

Pedro Silva: «[…] Os que funcionan como recolectores de novas tecnolóxicas dixeron o que xa sabian todos os que len os mesmos RSS. Os que viñan a vender productos e servizos loubaron as bondades do sistema de protección dos DRM (sexa alugado a un terceiro -Adobe-, como publidisa ou numilog, ou pola ofuscación, como google editions). Ata houbo algún espontaneo que tamén viña a “falar do seu libro”. E das preguntas que puiden facer aqui e acolá, conclusións e afirmacións que amosan as contradiccións dunha perspectiva que non vexo como sustentar: é de entender que os editores queren, precisan, seguridade para trasladar o seu modelo de negocio, a sua cadea de valor, do papel ao dixital. Pero ese non é o camiño. Por esa via só avanzamos na perda de liberdade. […]»

Manuel Bragado: «[…] As utilidades dixitais da lectura sobre pantallas triunfarán tamén no mundo da comunicación cultural. A razón do seu éxito residirá nas formidables potencialidades atesouradas pola prosa electrónica, que permite por medio dun clic enriquecer o contido dun texto enlazándoo con outros externos (o fenómeno coñecido como “intertextualidade”) ou con imaxes e sons interactúando con el (a chamada “multimodalidade” tan característica da internet 2.0, onde xunto aos textos aparecen fotos, vídeos ou arquivos musicais). Noutras palabras, esta nova forma de ler e escribir sobre pantallas (o que chamamos “literacidade electrónica”) permitirá novas e mellores posibilidades de creación e de acceso ao coñecemento e á información. […]»

Tati Mancebo: «[…] Eu creo que esa é a única razón pola que a comunidada aínda non deu en dixitalizar o corpus pola súa conta. Somos un país pequeno, coñecémonos todos; os escritores, único elo sen o cal non pode haber literatura, non viven dela. Non sería boa cousa chegar a un acordo entre todos? Por que non adiantármonos por unha vez e procurar un acordo social no ámbito do libro? A tecnoloxía está esta vez da nosa parte, só faltaría dicidir o que queremos e como estariamos dispostos a facelo.»

Share

Viaxe literaria a Lóuzara da man da A. C. Ergueitos

[kml_flashembed movie=”http://www.youtube.com/v/S9lbm1nbQHc” width=”425″ height=”350″ wmode=”transparent” /]

Share

Gonzalo Hermo: “Noticias da poesía última”

[kml_flashembed movie=”http://www.youtube.com/v/MnbpSE0db3M” width=”425″ height=”350″ wmode=”transparent” /]

Vía EU OU NÓS? – IV Encontro de nov@s escritor@s

Share