A suculenta programación de AchegArte

Vémonos na AchegArte!

Share

FICOD: obradoiro de autoedición

«Estou en FICOD en Madrid, a feira dos contidos dixitais que alberga a Feira do libro dixital edición cero. O primeiro evento ao que asisto é un obradoiro de autoedición impartido por Marta Bernal de Bubok. Somos arredor de 50 asistentes, dos cales hai 2 que teñen libro publicado en Bubok, servizo de publicación e impresión baixo demanda. Creo que só dous temos o portátil aberto.

A miña impresión cando lles botei unha ollada foi que era moderadamente simple subir e compoñer o libro, que as opcións de impresión eran suficientemente variadas pero o prezo parecérame excesivamente caro, sobre todo para tiraxes moi pequenas.

“O libro máis vendido de Bubok leva 600 exemplares”

Marta comeza destacando a usabilidade do servizo e a variedade de opcións para o produto final.

O perfil de autor pode asociarse a redes sociais. Os libros poden ser votados polos lectores. […]»

(Ler máis en Tati Mancebo)

Share

Do ventre da cóbrega, de Xavier Seoane

Presaxio en tres tempos

A citación de Beckett con que Seoane enceta o poemario dirixe a percepción do lector ao certo centro da ideoloxía textual: “Inclinado a confesar un tempo que agoniza”. É dicir, o propósito de mostrar poeticamente unha valorización da etapa histórico-social que nos toca vivir e que o poeta, sensíbel ao novo imaxinario cultural que nos cega (“Non queda / eternidade / por camiñar / onde as fontes do soño / foron cegadas”, p. 121), detecta e canta con amargura desde o desexo de xustiza e harmonía. Expresa isto mediante a vinculación de símbolos telúricos e espirituais tradicionais como se así pretendese mitoloxizar o presente, lembrándonos a aura protectora do inmutábel sacroprofano, nun ton bárdico ou druídico que lle serve para representar a nación deitada na decadencia. Intuímos aquí un outro xeito de Xavier Seoane de denunciar a falta de humanismo nesta etapa histórica, xa expresada polo autor desde as palestras públicas e os ensaios publicados. Ora ben, falar do presente cun estilo poético deste teor evita caer nas superficialidades das marismas socialrealistas abertamente políticas e penetrar noutras fonduras, talvez máis obscuras e se cadra por iso máis poderosas no longo prazo, como se se tratase de cargas de profundidade que nos atinxen para só estourar cando menos o esperamos.
Existe, por tanto, neste poemario unha fundamental consciencia do social que se manifesta nun aberto compromiso co presente na denuncia: “Chegan tempos revoltos…” (p. 96). E a primeira profanación que descubrimos hoxe é unha cultura galega irremediabelmente danada, unha vez que a lingua secular é entendida como unha ferramenta prescindíbel. Porque unha cultura se torna estéril cando renuncia a crear coa súa propia lingua: “Pai, / todo está roto / no ventre da palabra” (p. 99). Mais este feito non só ten a ver coa sociolingüística ou coa política, como algúns queren ver, senón que implica un desarraigo histórico perceptíbel como carencia social, desunión que comporta a falta de lei consuetudinaria ou auténtico pacto social: “Esta é a lei / Este o anel / Esta a nada…” (p. 100).
A serpe representa o inimigo ancestral, o mitolóxico axente do caos que conduce activamente á deshumanización, ou que nace pasivamente da ausencia de utopía no corazón dos homes. A utopía e os soños alimentan de enerxía positiva o presente, mais desaparecen se sobrevén o esquecemento daquilo que a Tradición conserva sobre as necesidades temporais da sociedade. Cultura é a arte de saber xerir as necesidades do día a día en dirección ao inmutábel; é aquilo que nos permite establecer un criterio sobre as decisións particulares; é, en definitiva, a posibilidade de valorizar aquilo que resulta eficiente en cada época para atinxir o ben estar social, respectando as necesidades perennes do individuo. Sen cultura no hai referentes, e a sociedade navega como un barco á deriva, ou, en mellor alegoría desta época de liberalismo atordoante, como un barco conducido por unha tripulación repleta de capitáns bébedos.
Nestas e noutra fonduras nos baña O ventre da cóbrega, persistente na súa intención de inspirarnos unha reflexión rotunda sobre a humanidade que nos regala a cultura, como un traxe sempre adaptábel á nosa medida mais que abriga dos meteoritos imprevisíbeis da vida. Versos que mesturan os símbolos tradicionais e a liberdade expresiva do século precedente, describen o veneno que agarda tras os sorrisos das novas serpes.

Publicado en Grial, nº 183, 2009.

Share

Poesía & Ciencia

O 28 de outubro celebrouse no Teatro Rosalía de Castro un recital insólito. Participamos nel Marica Campo, Emma Couceiro, Estibaliz Espinosa, Manuel Rivas, Xavier Seoane e quen isto escribe. Presentou Lucía Aldao. Acompañou con música e cancións Guadi Galego, Guillermo Fernández e Xabier Díaz.
Foi algo moi especial, segundo o sentir do público e os participantes. Para min foi inicialmente un reto proxectar a intervención a pensar en termos de ciencia e poesía, e ao tempo algo que viña ao fío do meu último libro. A proposta era recitar algo de outro autor e algo propio en que cohabitase nun mesmo tema a visión poética e a científica. A miña intervención constaba dos seguintes textos:

«Obrigado, Lucía.
Boa noite, amigas e amigos.

Na miña intervención tentarei introducirvos no ambiente da fábrica. Ese lugar onde os mitos e os ancestrais oficios do metal conviven cos últimos avances da mecánica, da electrónica, da química e da informática.

Un espazo en que a ciencia pura se aplica ao vello metal aquecéndoo a 1300 graos, movéndoo a 80 Km/h, moldeándoo cunha precisión de décimas de milímetro para logo arrefecelo bruscamente procurando no contraste unha harmonía do duro e do brando.

Un espazo en que a ciencia pura se completa coas inmensurábeis impurezas das emocións diarias, das necesidades persoais e colectivas, é dicir, con toda a humanidade que unha máquina colosal precisa para existir. […] Ler mais

Share

Presentación do nº 7 da revista Galegos na Fundación Luís Seoane

Galegos7_invitación

Share

Unha peregrinación literaria

Resulta unha actividade atea a miña ultimamente, e no entanto carregada de experiencia espiritual. Teño o privilexio de estar a percorrer os santuarios literarios dun importante número de escritoras e escritores galegos: responden desde a súa casa, desde a rúa e sempre desde o corazón as miñas preguntas sobre a emotividade que os acompaña desde os inicios da súa relación coa escrita. Por que escribir para todos, por que esforzarse en expresar o propio, por que reflexionar sobre a vida dun modo colectivo e individual ao mesmo tempo? Será que neses actos de emisión e recepción sentimos unha fusión do individual e do plural?

Hoxe vou entrevistar alguén que me cuestionou de partida a actividade: “Por que queres gravarme? Non é máis importante un escritor que un carpinteiro!”. Desde logo que non. Un proxecto que retratase a parte máis profunda dos carpinteiros non chegaría menos lonxe.

Share