Un polbo alimenta un soño que non cesa

Polbo surrealista de Alba Torres(Lembrando Julio Cortázar)

Amañecín un día rente ao mar
e recoñecín un polbo na miña man.
Recoñecín un polbo durante o brazo
e até un polbo descubrín
sobre os meus ombros.
Un polbo que elevaba
a miña alma no ar
sen deixar de virar
como unha turbina de polbo.

Arrastrado polo polbo
percorrín a terra e o mar,
e sobre os montes pairei,
e sobre as ondas
que baten no horizonte.
Había un polbo á miña frente
e ás miñas costas había polbo.
Á dereita tamén e á esquerda sen dúbida
había o que non deixaba de haber;
e debaixo dos meus pés
e sobre a miña cabeza
había sen pausa o animal que vos digo.

Cunha sospeita fun até o espello,
e sabedes o que vin?
Non era un gato tocando un instrumento,
era un polbo do outro lado do vidro,
un polbo que me ollaba
se sorprendía e logo fuxía
deixándome atrapado no espello
cun misterio sen resolver.

Alfredo Ferreiro {Grupo Surrealista Galego}
Ilustración: Alba Torres

Share

Comments are closed.