Alfonso Pexegueiro e Ming Di

Share

A noite branca, de Francisco Fernández Naval

No pasado decembro acudimos á presentación n’ Á lus do candil do último romance de Chisco Fernández Naval, unha obra de base histórica que se converteu en poucas semanas nun éxito editorial. Estas imaxes mostran parte do evento así como as palabras que o autor conceceu a OLM sobre certos aspectos da obra.

Share

Aniversario d' O levantador de minas

Hai exactamente un mes, o noso blogue estivo de aniversario. Hoxe cumpre, por tanto, seis anos e un mes de vida, e gustaría de lembrar máis unha vez o post inicial:

A beleza reclama o seu lugar

Iniciaba a creación e a edición na web coa defensa da beleza e a invocación dunha musa encarnada nunha fotografía colonial oceánica. Hoxe vexo aquela intuición tan válida como daquela, aínda que o punto de vista diríxeme de volta á terra propia. Debe ser que, tantas veces, é preciso voar lonxe para atopar a verdade que florece diante da nosa porta. Neste sentido, a beleza a reclamar é máis necesaria hoxe que nunca, cando tan feamente nos pretenden enganar desde os parlamentos e os púlpitos, tantas feas represións se exercen na rúa, tantos feos recortes se fan no ben estar da maioría e tanta fea usura se concentra nas mans dos máis monstruosamente feos cidadáns do globo. Do globo e non da Terra, fíxense ben, ese que aínda han de furar os máis inconscientes. Finalmente, tamén quero reivindicar a figura da indíxena que, se ben inicialmente se me afiguraba como unha linda moza da Oceania, hoxe quero vela representando o mesmo espírito telúrico ancestral que recoñecín na miña avoa, estendida debaixo dun vidro que xa non lograba abafar. Aquel día que, tras unha grande pena, puiden observar na súa face inerte a magnanimidade dunha labrega que pisaba tan forte e solidamente a terra como unha princesa celta ou unha raíña sueva.

Share

'O levantador de minas' recibe o Premio da AELG

«Estes son os gañadores dos Premios AELG 2011, fallados na Cea das Letras da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, que premian as mellores obras editadas en 2010 nas modalidades de:

[…] Literatura Infanto-xuvenil: O pintor do sombreiro de malvas, de Marcos Calveiro. Mellor Traxectoria en Xornalismo Cultural: Ramón Nicolás. Ensaio: O clamor da rebeldía. Rosalía de Castro: ensaio e feminismo, de María Pilar García Negro. Tradución: Marga do Val, pola tradución de Randea do alento (de Herta Müller). Teatro: Flores de Dunsinane, de Manuel Lourenzo. Mellor Blog Literario: O levantador de minas, de Alfredo Ferreiro. Narrativa: Todo é silencio, de Manuel Rivas. Poesía: Estremas, de Ana Romaní.

Alén destas categorías, entregáronse outros dous galardóns outorgados pola Asemblea de Socios e Socias da AELG:

Premio Institución Cultural […] este ano foi para a Fundación Penzol […]. Premio AELG 2011 Escritor Galego Universal, outorgado pola Asemblea ao escritor Antonio Gamoneda, galardón que o distingue como autor que combina a excelencia literaria co compromiso ético que o converte en referente na defensa da dignidade humana.» [Vía Axenda Cultural AELG]

A velada foi memorábel polo ambiente de irmandade que se respiraba. Foron varias as reivindicacións en favor da lingua e a cultura, e non faltou a propia do Antonio Gamoneda, quen recoñeceu neste país unha moi digna e férrea vontade de consolidar a súa cultura nestes tempos tan difíciles, vontade admirábel para el e grazas á cal sente renovadas as súas ansias reivindicativas, pois comprende e apoia as nosas. Pola miña parte, ademais de recibir múltiplos parabéns e ter ocasión de corresponder a tantas e tantos de igual modo, non perdín a ocasión de recoñecer a miña admiración pola obra do Gamoneda, así como agradecerlle o ben que fala da poesía galega sempre que ten ocasión e coincidir co mestre en que o portugués Herberto Helder ben podería ser o mellor poeta vivo de Europa.

Aliás, quero agradecer a colaboración dos amigos que teñen aberto o ángulo de visión e acrecentado a calidade d’ O Levantador de minas (Tati Mancebo, Ramiro Torres, Ernesto Vázquez Souza, François Davó, José António Lozano, Pedro Casteleiro, Suso Pensado), así como as intervencións de todas as persoas que teñen fructuosamente participado con moitos e interesantes comentarios sobre os temas tratados neste blogue.

[A entrega de premios foi emitida ao vivo por Tati Mancebo]

Share

Feijoo, o galego e nós, presentación na Coruña

[kml_flashembed movie=”http://www.youtube.com/v/Wb0krKsbYDo” width=”425″ height=”350″ wmode=”transparent” /]

Share

Bon Nadal e Feliz Ano Novo!

Share

O levantador de minas entrevistado pol’ A Nosa Terra

“Hai máis de cen blogues en galego que falan de literatura. Moita xente na internet que fala de literatura e iso quere dicir que existe unha alta participación de persoas interesadas na creatividade na rede”.

“O Blogomillo está a crecer moi rápido e quen pensa que está de capa caída engánase: está en alza, ten novas funcionalidades e xera espazos máis especializados”.

“O Facebook permite unha comunicación máis rápida e instantánea que os blogues. O blogue tal como o entendo hoxe serve mellor para albergar contidos de peso e que manteñen o seu interese mellor co paso do tempo. O blogue permite unha maior especialización e máis facilidades para o arquivo e a consulta”. (Ler máis n’ A Nosa Terra)

Share

O Blogomillo ilumina a vitalidade cultural

«A colleita do ‘blogomillo’, boa: vai camiño de 8.000: A sementeira de blogues escritos en galego está a piques de rachar un récord histórico… pese a que máis da metade permanecen calados; no entanto, estes cadernos nos que se recompilan cronoloxicamente textos e artigos dun ou de varios autores están alcanzando cotas de altísima calidade, e xa conforman unha rede con máis dun millón de ligazóns […]» (Ler completo o artigo de El Ideal Gallego)

Share

“A illa de Hai Nan”, por Catherine François

«― […] Por que razón te enviaron a esta lonxincua illa habitada por indíxenas que preferirían gobernarse a si mesmos? ― En recoñecemento aos servizos prestados! Tras a morte da Emperatriz, o xoven Emperador voltou emprender a política do seu pai, que considera máis adecuada, e os funcionarios máis apreciados do réxime anterior foron desterrados. ― Como é a vida aquí? ― Todo moi sinxelo. Cómese sen carne, hai doenzas mais non hai remedios, mórase sen casa, paséase sen amigos, pásase o inverno sen carbón e o verao sen auga fresca. En resumo, non hai nada, nen sequera malaria. ― Mais ti tes unha casa. ― Estiven a punto de prenderlle lume cando queimaba resina para fabricar tinta. É a cuarta que constrúo coas miñas propias maos, e supoño que será tan efémera como as anteriores. ― As casas non son como os templos, non son feitas para durar. Unha casa morre cada vez que a abandonas. E logo… non che faltará o viño! ― Fabriqueino como puiden. Próbao! ― É raro. Ten o peso da terra, a cor das nubes do poente, é espeso como a seiva nova e o seu perfume lembra a cortiza de canela. ― É o último que fabriquei, en Hui Zhou, con fariña de trigo e arroz, era excelente. Bauticeino como Viño da Unidade Divina. Como non quería andar coa receita, graveina nunha pedra que depositei no monte Lu Fu. ― Esta illa selvaxe semella moi distinta de todo o que coñecín até agora. ― Deamos un paseo. Guiaranos o meu can, Fociño Negro, que naceu aquí. ― Esta terra é aínda virxe. Respira sen esforzo, espreguízase e adormece con toda liberdade. Non se precisa dos espellos da imaxinación para ver os Espíritos que a habitan. ― De que espíritos se trata, Wu Fu Ku? ― Baixo a auga está a Imaxe Fuxitiva, sobre o outeiro o Espírito Frondoso, no campo sen cultivar mora o Espírito Vacilante, na chaira o Espírito Serpentino. ― Xa sabía que ti eras capaz de ouvir cos ollos e ver cos ouvidos. ― Só sei ouvir sen ouvidos e ver sen ollos! Dime, como é a xente de aquí? ― É xente sinxela e sincera. Teño moitos amigos que me axudaron a construír a miña casa. Cando me ven camiñar polo campo a grandes pasos e recitar os meus versos en voz alta, os nenos aplauden a rir e a berrar: “O tolo!” Ves aquela muller que corta leña? É unha vella amiga, chámoa Soño de Primavera. ― Por que? ― O día que cheguei cruzouse no meu camiño e, a modo de saúdo, díxome: “Ti fuches antano un alto funcionario da corte. Non che parece agora que todo foi un soño de primavera?” Regaleille un dos meus deseños, que representaba a súa casa e o seu xardín. Como eu tiña acrecentado unha árbore acarón da súa porta, decidiu plantar unha nese mesmo lugar. Era algo que se tiña convertido en imprescindíbel para ela, segundo dixo. ― Que ficará deste teu soño mañá, cando estexas lonxe de aquí? ― Lembrareime de Fociño Negro, que se nega a cruzar a ponte e atravesa a nado o río. ― O teu irmán deume unha mensaxe da corte, que levo gardado como unha pedra preciosa envolvida no meu pano. Son horas de abrilo. Todos os exiliados foron perdoados. Ordenan que voltes a Lian Zhou, no continente. ― Debo alegrarme? Debo lamentarme? Que importancia ten gañar ou perder? A vida é unha liña feita de puntos. Cada grao é unha semente que xermola cando xa se daba por abandonada. Deixo este soño para entrar noutro. Levarei o can. Obsérvame cos ollos confiados dunha noite morna. Dime, Fociño Negro, cando terminará todo isto?»

Este é un trecho do capítulo tilulado “A illa de Hai Nan”, da obra Camiños baixo a auga de Catherine François, traducido por nós para a ocasión. En breve publicaremos unha entrevista coa autora.

Share